Raftelon: “Gewoon even zitten en luisteren, dat maakt het verschil” 

Zijn interesse in de zorg begon niet pas bij Oosterlengte, maar al bij zijn moeder. “Zij werkte op Curaçao en later in Den Haag met oudere mensen. Dan ging ik wel eens mee. Dat vond ik altijd mooi om te zien en is me bijgebleven,” vertelt Raftelon. Hij woont nu in Bellingwolde, gaat naar de Meentschool in Winschoten en loopt stage bij Akkerheem.

In Nederland moest hij in eerste instantie wennen aan de cultuur: “Op Curaçao stond onze deur altijd open en er lag altijd een bakje eten klaar om mee naar huis te nemen. Dat is wel anders hier, maar inmiddels is dit dorp helemaal mijn thuis.” Hij combineert het beste van twee werelden, want hij kookt in zijn vrije tijd graag pasteitjes voor zijn vrienden in Bellingwolde.

Stage in Akkerheem
Als hij voor school stage moet lopen, is zijn keuze snel gemaakt: “Bij de zorg had ik meteen een goed gevoel. Ik vind het mooi om een ander te helpen.” Zijn dagen als stagiair bij Akkerheem zijn divers. Koffie zetten, tafels klaarzetten, helpen met aankleden, samen eten maken, een spelletje doen of een stukje wandelen. Als een bewoner emotioneel is, gaat hij even zitten om te kijken wat er speelt. “Dan een kopje koffie en daarna doe ik graag iets leuks,” zegt hij. “Muziek helpt vaak. Of gewoon een beetje gek doen. Soms dans ik even. Dan zie je de stemming van de bewoner veranderen.”

Verhalen van vroeger
Wat hem aantrekt in het werken met ouderen, zijn de verhalen. “Ze weten zoveel van vroeger. Ik luister daar graag naar.” Het zijn kleine momenten die blijven hangen. Een opmerking als je binnen komt lopen, een blik of een bewoner die ronduit zegt: “Ik wil dat jíj mij helpt.” “Dan weet je dat je het goed doet.”

Tegelijkertijd leert hij ook de andere kant kennen, bij bewoners met dementie bijvoorbeeld. “Je ziet aan de buitenkant niet altijd wat er van binnen gebeurt,” zegt hij. “Dat vind ik soms wel verdrietig.” Het maakt dat hij anders kijkt en bewoners vanuit rust benadert. “Je moet mensen proberen te begrijpen. Gewoon de tijd nemen en aandacht voor ze hebben.” En, zo voegt hij toe met een knipoog: “Later ben je zelf aan de beurt, dan wil je ook dat er goed voor je gezorgd wordt.”

De volgende zorgstap
Dat hij inmiddels een 0-urencontract heeft als woonassistent, voelt voor hem als een logisch vervolg. Hij helpt in de woonkamer met koffie en thee, spelletjes en wandelen. Hij kijkt vooral naar waar iemand zin in heeft. Haren doen of nagels lakken vindt hij net zo normaal. “Dat deed ik vroeger al bij buurkinderen op Curaçao,” zegt hij.